MARKETING TO WOMEN

Ik kwam toevallig een hele oude posting op het Computer Idee Blog tegen waarin een navigatiesysteem speciaal voor vrouwen werd aangekondigd. Ik denk dat het product nooit een hit geworden is want het is niet meer te vinden op de website van de producent. Afgaande op de foto bij het artikel was dit weer een serieus geval van ‘painting things pink’ ofwel de roze terreur. Om de een of andere reden schijnt men bij producten voor vrouwen niet verder te komen dan de kleur roze. En het is maar de vraag of vrouwen wel altijd roze producten willen.

De discussie onder het artikel geeft meteen aan hoe verdeeld de meningen van vrouwen zijn over al dat roze; er staan wel 26 commentaren van vrouwen die helemaal blij zijn en deze nieuwe gadget meteen willen kopen, en ongeveer hetzelfde aantal reacties van vrouwen die zich heel beledigd voelen door de roze uitvoering, en al zeker door het versimpelde menu en de grotere knoppen. Dan zijn er ook nog vrouwen die een beetje in het midden zitten - de strekking van hun argumenten is dat ze voldoende intelligentie hebben (en ook de vrijheid) om zelf te kunnen bepalen dat ze roze gewoon een leuke kleur vinden.

Er is dus duidelijk nog steeds een groep vrouwen die geintereseerd is in roze producten, maar de kleur levert ook sterke antireacties op.

Nog los van de discussie over het design van deze apparaten is specifieke navigatie voor vrouwen sowieso een interessant thema. Het proces van navigeren schijnt namelijk heel verschillend te zijn bij vrouwen en mannen. Ik las net een posting op Wonderbranding over de verschillende manier waarop mannen en vrouwen kijken. Vrouwen blijken een groter perifeer zicht te hebben dan mannen en zien meer omgevingsfactoren, terwijl mannen beter kunnen focussen op 1 ding. 

Verder hoorde ik gisteren dat vrouwen liever navigeren op basis van kenmerken als standbeelden, gebouwen etc in plaats van pure verkeersaanwijzingen. Ik kan me dat levendig voorstellen, want ik rijd ook nog wel eens fout met mn TomTom omdat ik  de aanwijzingen onduidelijk vindt. Ga rechtsaf bij het cafe is voor mij inderdaad duidelijker dan ‘tweede straat rechts’. Maar goed, ik heb daar verder geen onderzoek over kunnen vinden. 

However, I haven’t found proof of that.

Leuke actie van Ikea voor de opening van de eerste winkel in New York: door de hele stad doken ineens grote kartonnen dozen op waarin hele Ikea interieurs te zien waren. Kartonnen appartementen dus. Hier zie je er een op Cadman Plaza.

Verder werden enorme sculpturen geplaatst in de vorm van typisch New Yorkse dingen zoals het Empire State Building of Brooklyn Bridge, ook al van karton. Voor sommige daarvan waren meer dan 1000 kartonnen dozen nodig.

Op internet reageren de meeste mensen heel positief op de actie, maar uiteraard zitten er ook weer de nodige kritische commentaren tussen. Bijvoorbeeld deze: ” Ikea’s great and all, but it’s frustrating to shop in a store where bedspreads are called “Dahlbrugg” and bookshelves “Lenkii” or some such thing, instead of being labelled what they are.”

Maar ook serieuzere klachten als zorgen over weekendfiles in de buurt van de winkel. Dit geeft maar weer eens aan dat je als adverteerder niet kunt verwachten dat mensen zich in hun discussie uitsluitend beperken tot die leuke campagne die jij net hebt georganiseerd. Consumenten, en met name vrouwen, hebben een soort holistische kijk op de zaak en nemen alle dingen die ze ooit over een merk hebben gehoord mee in de discussie. Voor merken betekent dat een heel andere houding ten opzichte van consumenten: niet alleen maar leuk zijn aan de marketing kant en vervolgens die klant maar vervelend vinden als hij of zij ineens service vraagt.

Justien Marseille zei hier vorige week iets interessants over tijdens het minicongres van de VEA What women want. Haar lezing ging over de feminisering van de wereld en daarin past volgens haar ook een andere houding van bedrijven.  Tot nu toe gaat het bedrijven alleen maar om het moment van de verkoop, maar het zou veel meer moeten gaan om het aangaan van een relatie met een consument. Dat is typisch iets dat bij vrouwen goed aanslaat. 

Het oude paradigma van ‘hard selling’ is inderdaad heel erg verouderd. Eigenlijk is het heel vreemd toch, al die bedrijven die zo hard hun best doen om je binnen te krijgen als klant, om je dan vervolgens te behandelen als een soort vervelend insect. Helaas is dat nog wel dagelijkse praktijk. En dat is niet de meest succesvolle aanpak als je vrouwen wilt bereiken.

Gisteren was Claudia Goldin op bezoek in Nederland. Ze is hoogleraar economie aan Harvard en gespecialiseerd in economische veranderingen als gevolg van de toestreding van vrouwen op de arbeidsmarkt.

In een lezing op OC&W gaf ze aan dat Nederland qua arbeidsparticipatie van vrouwen nu op het niveau van Indiana zit. Ja inderdaad, Indiana, die agrarische conservatieve staat in de Mid-West…

Het aantal werkende vrouwen is in Nederland ongeveer even hoog is als in andere Europese landen, maar het aantal gewerkte uren is veel lager; Nederlandse vrouwen werken gemiddeld ongeveer 1300 uur per jaar, het minst van alle OESO landen. Noorse vrouwen werken net zo weinig trouwens. Dit komt neer op minder dan 20 uur per week. 

Volgens Goldin is het lage aantal werkuren de reden dat in Nederland geen ’stille revolutie’ plaatsvindt. De stille revolutie is de cruciale stap waarbij vrouwen een echt gelijkwaardige positie krijgen in de maatschappij. Eigenlijk is het een vervolg op de tweede golf van emancipatie, waarin vrouwen gingen werken. Volgens Goldin gaat het dus niet alleen om het werken op zich, maar ook om de positie en status van vrouwen. En  die wordt niet snel echt gelijkwaardig als vrouwen zo veel minder uren werken dan mannen. 

Er staat een artikel over Goldin op ww.nrcnext.nl/links. Je moet wel registreren om het te bekijken.

In mijn auto op weg naar kantoor hoorde ik op BNR nieuwsradio een item over de nieuwe She’ s got it all toolkit for women van Be-izzy.

Mijn eerste gedachte: leuk! Marketing voor vrouwen. En het ging ook goed van start: onderzoek had aangetoond dat vrouwen tegenwoordig zelfstandiger zijn, zelf hun huizen willen opknappen en ook nog veel preciezer zijn dan mannen (dus beter in dingen als opmeten). En vrouwen werken kennelijk graag met hun eigen gereedschap.

Daarna ontspoorde het gesprek naar mijn mening een beetje. Ineens ging het over kleine boortjes, kleine schroefjes, kleine hamertjes en zelfs een kleine tuinset met een kleine hark, een kleine schep en een kleine heggeschaar … how cute!

Vervolgens kostte het me ongeveer een kwartier om de website te vinden (oeps…). Bij mijn zoektocht kwam ik een flink aantal bestaande toolkits voor vrouwen tegen, terwijl de dames in het interview hadden beweerd dat zij de eersten waren. Zo vond ik de Tomboy (wel roze helaas, maar sinds vorig jaar op de markt).

Eenmaal op de website bekeek ik een aantal And then, while clicking through the website and watching video’s en hoorde ineens een zwoele vrouwenstem zeggen: ‘met de Izzy handschoenen hoef je nooit meer bang te zijn voor vieze handen bij het tuinieren’, terwijl een vrouw op haar roze Crocs bezig is op haar kleine balkonnetje.

Ik geloof zeker dat er een markt is voor klusgereedschap voor vrouwen, maar waarom moeten dat dan meteen weer schattige kleine gereedschapjes zijn?

Vrouwen hebben de smartphones ontdekt. Het heeft even geduurd, maar ze zijn over de brug en volgens een artikel in de The New York Times staat de telefoon industrie  op het punt om drastisch te gaan veranderen. De verkopen van smartphones aan vrouwen groeien namelijk veel sterker dan die aan mannen.

Ook de nieuwe Apple iphone

zal naar verwachting goed aanslaan bij vrouwen. Volgens Nielsen was vorig jaar in oktober nog 1 op de 4iPhone bezitters een vrouw. In maart van dit jaar was dat al veranderd naar 1 op de 3.

Smartphones zijn kleiner geworden en zien er beter uit. Daarnaast is de prijs veel lager dan voorheen, allemaal factoren die het goed doen onder vrouwen.

Gelukkig zijn telefoonfabrikanten inmiddels het stadium voorbij waarin alle telefoons voor vrouwen werden uitgevoerd in het roze, liefst compleet met spiegeltje. Nu blijkt ook dat vrouwen houden van de toys-for-the-boys, hoewel ze wel eisen stellen aan het design en er ook niet de hoofdprijs voor willen betalen.

Dit sluit aan bij een artikel dat ik laatst las in The Telegraph over de gadget revolutie veroorzaakt door ‘tech-savy women’. Volgens onderzoek van Sony Ericssono geven vrouwen meer geld uit aan gadgets dan aan schoenen (!), gemiddeld zo’n $764 per jaar.

Het artikel in The New York Times vermeld ook dat de producenten vrouwen steeds meer zien als ingang naar een compleet huishouden en daarom nu starten met programma’s speciaal gericht op vrouwen.

En inderdaad, Blackberry advertenties doken ineens op in bladen als Elle, Martha Stewart Living and Oprah Winfrey’s O. De Blackberry Pearl is een van hun best verkopende telefoons (en terecht).

Belangrijk verschil tussen vrouwen en mannen: vrouwen gebruiken hun smartphones om hun werk- en hun priveleven te organiseren en geven in een onderzoek aan dat ze de gadget vooral gebruiken voor prive-zaken. Onder mannen is dat aantal maar 42%.

Ineens duiken overal berichten over vrouwen op. Vandaag las ik over een nieuwe serie op de Nederlandse televisie, over 3 vrouwen die een adviesbureau voor bemiddeling in topbanen opzetten. De serie is onderdeel van de campagne ‘CEO wordt SHEO’. De campagne moet ervoor zorgen dat meer vrouwen in topposities komen. Ook is het de bedoeling dat afgerekend wordt met allerlei stereotypen over vrouwen en werk.