MARKETING TO WOMEN

In September 2005 introduceerde Macy’s voor het eerst de Path to Peace manden uit het Path to Peace project, geweven door Rwandese vrouwen, veelal nabestaanden (weduwen) van de burgeroorlog uit 1994. De collectie van gewoven manden was alleen online beschikbaar en bestond uit alle manden die de weefsters in dat jaar konden weven. Hoewel de collectie klein was, werd deze bijzonder enthousiast ontvangen en was hij al snel uitverkocht. Dit trok nationale media-aandacht en –nog veel belangrijker- leverde de Rwandese vrouwen –die nog nooit geld hadden verdiend- een inkomen.

Tegenwoordig is het Path to Peace project enorm groot. Duizenden weefsters zijn verzekerd van werk en inkomen, waarmee het project een duurzame oplossing biedt voor de Rwandese vrouwen. Ze krijgen de kans om hun traditie om te zetten naar werk waar ze een eigen inkomen mee verdienen.
Het Path to Peace project verbetert ook de gezondheid van de vrouwen; dorpen hebben toegang tot schoon drinkwater, ofwel gereinigd met speciale tabletten ofwel te koop in flessen. Ze gebruiken klamboe’s die de kans op de dodelijke ziekte Malaria verkleinen en families kunnen zich verzekeren tegen medische ongevallen en ziekte. Verder hebben de vrouwen geld voor medicatie en gezonde voeding. Daarnaast worden ze niet langer gestigmatiseerd, maar gerespecteerd door hun omgeving, omdat ze een inkomen verdienen.
Tenslotte zorgt het inkomen van de weefsters voor een beter leven voor tot nu toe 18.000 kinderen, die nu naar school kunnen en voldoende eten, kleding, schoolspullen en medische zorg krijgen.

Op de website van Macy’s wordt een apart onderdeel gewijd aan het Path to Piece project. Naast informatie over het project zijn er brieven ingescand die de Rwandese weefsters gestuurd hebben als dank voor het werk dat ze hebben door de oprichting van het project. Hierdoor krijgen de vrouwen een gezicht. Het project wordt menselijk gemaakt en bezoekers van de webshop van Macy’s zien waar hun geld naartoe gaat wanneer zee en product kopen.

In een ander onderdeel van de website staan quotes van klanten die een mand gekocht hebben. Ze vertellen bijvoorbeeld hoe mooi de mand is, waar ze hem voor gebruiken en hoe hij hun leven heeft veranderd. Hierdoor ontstaat er een soort interactie, zowel tussen de de weefsters en de klanten, als tussen klanten en potentiele klanten. Mensen spreken hun gevoelens uit en worden door elkaar geinspireerd.

Tenslotte kunnen bezoekers naast het online delen- of lezen van ervaringen op de website de site ook nog doorsturen per E-mail of Twitter, kan een link naar de site verstuurd worden naar een mobiele telefoon, Livejournal, Blogger en Blogit en is het project aanwezig op Facebook.

Dit project is qua marketing to women bijzonder geslaagd vanwege een aantal zaken:
-mensen (Rwandese vrouwen) staan centraal;
-klanten van Macy’s deze vrouwen kunnen steunen door een product te kopen voor zichzelf of voor iemand anders;
-vrouwen door elkaar worden geinspireerd;
-er een conversatie ontstaat tussen de vrouwen, over de vrouwen en over het project van Macy’s.

Afgelopen weekend was ik in een filiaal van Blokker waar mijn oog op een schap vol roze blikjes viel. Het bleken energiedrankjes te zijn. Meestal richten fabrikanten van energiedrankjes zich op mannen (zie ook de eerder gepubliceerde blog nav de introductie van Burn Energy drinks), wat vreemd is aangezien steeds meer vrouwen energiedrankjes kopen. Deze blikjes zijn heel duidelijk op vrouwen gericht: de naam ‘SHE’ zegt eigenlijk al genoeg. Verder is het blikje roze van kleur en steun je met de koop van het drankje Pink Ribbon. Een erg leuke actie van Pink Ribbon en marketing technisch ook nog eens heel slim; dit is de eerste energiedrank op de Nederlandse markt die specifiek op vrouwen gericht is en door een aantal slimme keuzes (een herkenbaar design, steunen van een ‘vrouwelijk’ doel, extra toegevoegde vitamines en mineralen en geen toegevoegde suiker) zou dit best weleens aan kunnen slaan bij vrouwen.
Het enige minpunt is wellicht de keuze voor de kleur roze; uit diverse boeken over marketing to women blijkt dat volwassen vrouwen zich niet aangesproken voelen door een product speciaal voor vrouwen dat ‘roze geverfd is’. Vrouwen willen zich serieus genomen voelen en willen niet behandeld worden alsof ze tien jaar oud zijn (zie onder andere het boek: Don’t Think Pink uit 2006 van Lisa Johnson). Uit onderzoek van Annemieke Raven -die in 2007 cum laude afstudeerde aan de Universiteit Twente op industrieel ontwerp, design en Styling- blijkt ook dat vrouwen niet vallen voor een stereotype kleur roze. Wel hebben vrouwen andere designwensen dan mannen, maar dit houdt dus niet in dat een product voor vrouwen standaard roze moet zijn.

Lees meer over de energiedrank SHE op de website van Pink Ribbon en de website van SHE Energy.

Oprah Winfrey twittert sinds vrijdag 17 april. Tijdens een hele Oprah uitzending over Twitter schreef ze haar eerste ‘tweet’. Later die dag had ze rond de 70.000 ‘followers’. De dag erna rond de 200.000. Op het moment dat ik dit schrijf volgen bijna 620.00 mensen haar op Twitter.

Volgens recent onderzoek twittert slechts 1% van de vrouwen in Nederland. Dat is erg weinig t.o.v. de populairste internetactiviteiten: 91% e-mailen en 55% online bankieren. Gaat Oprah er voor zorgen dat Twitter massaal door vrouwen gebruikt gaat worden?

Wij bij Sisteract vinden het in ieder geval een interessante ontwikkeling.

Ik gebruik Twitter vooral om mensen in m’n vakgebied te volgen. Meer dan de helft van alle tweets lees ik niet. Maar de rest is een stroom aan tips, links en inspiratie die leuk en nuttig zijn voor mijn werk. Twitter is een persoonlijke supersnelle newsfeed voor me geworden. Doordat mensen delen wil ik iets ‘terug doen’ en deel zelf ook steeds meer kennis. Zo wordt ik van een passieve ‘follower’ een actieve twitteraar.

Mijn collega Marianne van Leeuwen twittert al langer en vertelt:

‘Het Twitteren heeft iets verslavends. Mensen die je aanvankelijk soms helemaal niet kent worden bekenden voor je, die je succes wensen bij belangrijke evenementen of troostende woorden sturen als er iets ergs is gebeurd. Zo kreeg ik bij het NK marathonschaatsen heel veel aanmoedigingen van mijn Twitter followers. Ik merk ook dat het sociale aspect van Twitter steeds sterker wordt: hoe langer je twittert, hoe meer reacties er op je berichten krijgt, en hoe meer gesprekken je dus aangaat met followers.

De instap bij Twitter is echter moeilijk. Het duurde bij mij ook behoorlijk lang voordat ik de lol ervan inzag. Als je nog geen Twitter netwerk hebt opgebouwd is er eigenlijk niets aan. Pas als je er zelf actief mee aan de slag gaat gaat de Twitter wereld voor je open.’

Als je bedenkt dat:

• 80% van vrouwen al lid zijn van een sociaal netwerk
• vrouwen hun ervaring met een product of merk gemiddeld aan twintig mensen doorvertellen
• vrouwen geneigd zijn anderen te helpen (mannen denken ‘ik’, vrouwen denken ‘wij’)

Dan vormen Twitter en vrouwen een match.

Ik krijg in ieder geval allemaal ideeën:.

• Een leidster die twittert over wat je kinderen overdag aan het doen zijn op de crèche
• Inspiratietweets van ontwerpers bij IKEA waarbij ze direct live feedback kunnen vragen aan hun fans
• User research voor financiële instellingen. Vraag een groep vrouwen te twitteren over hun zoektocht naar een hypotheek, pensioen of verzekering
• Veel vrouwen vinden dat reclamemakers hen niet begrijpen. Via twitter kunnen bedrijven volgen wat vrouwen werkelijk vinden van hun commercials en campagnes

Gaat het twitter-universum veranderen als er meer vrouwen gaan twitteren?

Laat ons weten wat je denkt.

Als groot sportliefhebber volg ik al een tijdje met belangstelling alle berichten over vrouwen en sport, en dat zijn er veel de laatste tijd. De Nederlandse medaillestand op de Olympische Spelen heeft natuurlijk heel goed duidelijk gemaakt dat vrouwen tegenwoordig serieus genomen moeten worden als het gaat om sport.

In sommige disciplines doen vrouwelijke topsporters nauwelijks meer onder voor de mannen. Zo zag ik laatst een documentaire over de Iraanse Laleh Seddigh, ook wel bekend als ‘little Schumacher’, die mannen eruit racet in de 1600 GT klasse. Met een hoofddoek om en met toestemming van haar man natuurlijk, dat dan weer wel. Haar vechtlust om het autoracen open te stellen voor vrouwen heeft haar inmiddels tot een cultfiguur gemaakt, zowel onder Iraanse vrouwen als in de wereldpers, maar hebben haar wel haar race licentie gekost. Het hele verhaal van Laleh Seddingh kan je ook hier nalezen.

Een andere vrouwelijke raceheld is de Amerikaanse Danica Patrick, die vorig jaar een Indy race won. Dat had daarvoor nooit een vrouw voor elkaar gekregen. Ook Danica is sindsdien niet uit de media weg te slaan. De immense populariteit van deze vrouwen maakt ze tot belangrijk rolmodel voor jonge meisjes, voor wie sport iets veel vanzelfsprekenders wordt dan het voor oudere generaties vrouwen was.

Gelukkig is sporten normaal geworden voor vrouwen. En ze beperken zich ook allang niet meer tot aerobics. Zo las ik vandaag in de nieuwsbrief van Second Sight: Voetbal is niet langer een mannending, gebaseerd op een melding in Spits dat de KNVB inmiddels al bijna 10% vrouwelijke leden heeft, en dat zijn er ruim 107.000. Het vrouwenvoetbal is zelfs de snelst groeiende tak binnen de KNVB. In Amerika is vrouwenvoetbal al jaren heel groot, en de laatste jaren zit het dus ook in Nederland in de lift.

Niet vreemd dus, dat fabrikanten van sportartikelen speciale vrouwenproducten op de markt zijn gaan brengen. Als ik natel hoe veel ik zelf per jaar besteed aan sportkleding, dan kan dat alleen maar een heel lucratieve markt zijn…

Het lijkt niet meer dan logisch: vrouwen vragen wat ze nou willen van een winkelcentrum. Want wie zijn de bezoekers van winkelcentra? Juist, vrijwel allemaal vrouwen - op die chagrijnige man die met zn vrouw meemoest na dan. Toch worden vrouwen normaalgesproken niet betrokken bij het proces van ontwerpen en vormgeven van winkelcentra want dat was altijd een klusje voor projectontwikkelaars, architecten en investeerders onder elkaar, allemaal beroepsgroepen waar vrouwen niet goed vertegenwoordigd zijn. Gelukkig hebben ze in de VS ingezien dat het nuttig kan zijn om vrouwen al in de conceptfase te betrekken bij de opzet van winkelcentra.

De New York Times noemt in een artikel twee verschillende projectontwikkelaars die voor verschillende winkelcentra gewerkt hebben met groepen vrouwen die hun mening mochten geven over alle plannen, van de aanleg van de wandelpaden tot de kunst. 

Een aantal interessante resultaten van de feedback van de vrouwen:

- vrouwen in de leeftijdsgroep van 35 tot 55 jaar vroegen om meer exclusieve en up market winkels en klaagden dat het aanbod alleen maar gericht is op jonge meiden

- de vrouwen vroegen om meer en andere restaurants, liefst met terrasjes erbij

- er werd gevraagd om meer faciliteiten voor kinderen en bredere wandelpaden voor mensen met een kinderwagen

- en het design van de gebouwen moest heel anders dan gebruikelijk: geen grote en imponerende gebouwen, maar meer de uitstraling van een dorpje met verschillende typen gebouwen door elkaar

Meest interessante conclusie vond ik dat het vrouwen helemaal niet gaat om gebouwen en facades. Als projectontwikkelaars vrouwen willen aanspreken, dan zullen ze moeten zoeken naar nieuwe manieren om vrouwen te inspireren en enthousiasmeren.

Ik hoop trouwens dat deze ontwikkelaars snel naar Nederland komen, want ik heb nog wel een wensenlijst voor de verbetering van totaal niet inspirerende winkelstraten zoals de Kalverstraat.